Dzieci Maryi

O GRUPIE

Jesteśmy grupą Dzieci Maryi przy parafii Matki Bożej Uzdrowienia Chorych w Rydułtowach na Orłowcu. Naszymi opiekunami są: ks. Piotr Szweda oraz animatorki: Karolina, Olga, Ewa i Sandra.Nasza jak na razie mała, ale za to odważna i kochana grupa liczy 15 osób. Spotkania mamy w każdą sobotę o godz 10:00 w salce na probostwie.
Na spotkaniach po przez wspólną modlitwę i śpiew chcemy pokazać jak bardzo kochamy Pana Jezusa. Nie brakuje też czasu na zabawy po przez które lepiej poznajemy się w naszym gronie.
Bierzemy liczny udział w życiu parafii: W każda niedziele na mszy świętej o godz. 12:00 śpiewamy piosenki. Pomagamy również podczas rorat czy w nabożeństwach drogi krzyżowej.
We wrześniu spotykamy się z innymi grupami na Dniu Wspólnoty Dzieci Maryi w Katowicach.
Wszystkie chętne dzieci zapraszamy do nas ! ;)

 

CUDOWNY MEDALIK

Początki Cudownego Medalika są związane z objawieniami Matki Bożej, jakie miały miejsce w Paryżu w 1830r. w kaplicy Miłosierdzia Bożego przy ulicy du Bac.

W sobotę 27 listopada Niepokalana objawiła się Siostrze Miłosierdzia, św. Katarzynie Labouré, powierzając jej misję wybicia medalika według podanego wzoru. Święta usłyszała słowa: „Postaraj się o wybicie Medalika na ten wzór. Wszystkie osoby, które będą go nosić, otrzymają wiele łask. Łaski będą obfite dla tych, którzy będą go nosić z ufnością.” Tak rozpoczyna się historia pewnego niezwykłego daru nieba dla ludzkości – historia Cudownego Medalika. Na całym świecie istnieją liczne świadectwa łask uzyskanych za pośrednictwem Matki Bożej od Cudownego Medalika: przemiany duchowe, uzdrowienia, ulga w cierpieniu, obrona ubogich, ochrona przed wypadkami i niebezpieczeństwami i wiele innych.
Medalik rozpowszechnił się natychmiast w sposób cudowny. Dokonywały się za jego pośrednictwem niezliczone nawrócenia i uzdrowienia, ludzie doznawali szczególnej opieki Matki Bożej. Wobec tych nadzwyczajnych faktów, arcybiskup Paryża, De Quelen, wydał oficjalne zarządzenie przeprowadzenia badań dotyczących pochodzenia Medalika oraz zjawisk, jakie za jego przyczyną dokonywały się. W roku 1846 w następstwie głośnego nawrócenia Żyda Alfonsa Ratisbonne, papież Grzegorz XVI potwierdził w Rzymie mocą swego autorytetu wnioski zawarte w orzeczeniu arcybiskupa Paryża. Jest on noszony przez miliony ludzi. Nawet osoby, które oddaliły się od Boga lub nie zostały obdarzone łaską wiary, dzięki noszeniu tego Medalika otrzymywały szczególną łaskę nawrócenia. Osoby obdarzone dzięki niemu łaskami nazwały go Cudownym Medalikiem i takim mianem jest określany na całym świecie. Medalik Najświętszej Maryi Panny powinniśmy nosić z ufnością dziecka, które zawsze przy sobie ma zdjęcie swojej mamy. Dajemy przez to wyraz naszej dziecięcej ufności, czci i miłości dla Maryi, naszej Matki Niebieskiej. Najświętsza Maryja Panna przedstawiła ten Medalik podczas objawienia uznanego oficjalnie przez Kościół. Od tego czasu wielu ludzi otrzymywało mnóstwo łask. Propagatorem „Cudownego Medalika” był św. Maksymilian Maria Kolbe – kapłan i męczennik, założyciel „Rycerstwa Niepokalanej”. Rozpowszechnił on ten Medalik zarówno wśród katolików, jak i wśród niewierzących. Cudowny Medalik również dzisiaj mnoży swe cudowne działania. Szkoda tylko, że tak wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy z jego istnienia i szuka pomocy nie tam gdzie naprawdę można ją odnaleźć. Wszyscy potrzebujemy obfitych łask, szczególnie w tych trudnych i pełnych zamętu czasach. Dlatego powinniśmy prosić Matkę Bożą o łaski potrzebne w naszym życiu, w życiu naszych bliskich, przyjaciół, znajomych i obcych ludzi.

sw-katarzyna-laboure

PATRONKA

Św. Katarzyna Labouré urodziła się 2 maja 1806 r. we francuskiej wiosce Fain-les-Moutiers. Pochodziła z pobożnej rodziny. Miała dziesięcioro rodzeństwa. Gdy umarła jej matka, dziewięcioletnia Katarzyna powierzyła swe życie Maryi. Starsza jej siostra wstąpiła do klasztoru sióstr miłosierdzia. Katarzyna postanowiła pójść w jej ślady. Skłonił ją do tego także we śnie założyciel zakonu – św. Wincenty a Paulo. Jednak ojciec nie chciał się na to zgodzić. Katarzyna utrzymywała dom i pracowała w restauracji swojego brata w Paryżu, a później przeniosła się do Chatillon. Ostatecznie udało się jej przekonać ojca i zrealizować podjęte kilka lat wcześniej postanowienie. Na początku 1830 r. rozpoczęła postulat w Chatillon, a po trzech miesiącach wstąpiła do domu macierzystego sióstr miłosierdzia przy ulicy du Bac w Paryżu. To właśnie tam 24-letnia nowicjuszka doznała słynnych objawień.
Po złożeniu ślubów przełożeni skierowali ją do pracy w przytułku dla starców w Enghien. Pozostała tam do końca życia. Zasnęła w Panu 31 grudnia 1876 r. Po 57 latach okazało się, że jej ciało pozostało niezmienione. Przeniesiono je zatem do Kaplicy Objawień na ulicy du Bac, gdzie – w szklanym relikwiarzu – znajduje się do dzisiaj.
Z uwagi na skromność i zachowywanie w tajemnicy faktu, że to właśnie ona doznała objawień Ojciec Święty Pius XII nazwał ją „Świętą Milczenia”. Do grona błogosławionych została zaliczona 28 maja 1933, a w poczet świętych 27 lipca 1947 roku. Obchód liturgiczny – 28 listopada.